พ่อแม่ยายเป็นคนมหาชัย ล่องเรือประมงยนต์ขนาดเล็กตามลำน้ำผ่านประจวบฯ ตั้งหลักปักฐานที่นั่นชั่วระยะหนึ่ง ยายจึงเกิดและเรียนที่ประจวบฯ ยังไม่ทันจบ ป.3 ย้ายตามแม่มาอยู่ที่น้ำเค็ม ตอนนี้ก็ผ่านไปแล้ว 50 ปี
ก่อนสัมปทานเหมืองแร่ น้ำเค็มคือบ้านป่าที่มีชาวประมงอาศัยอยู่ไม่ถึง 20 ครัว การเดินทางเข้าเมืองบางม่วงต้องใช้เรือแจว มิเช่นนั้นถ้าลัดเลาะป่าออกไปอาจจะถูกเสือคาบไปกินเสียก่อน
มาอยู่ตรงนี้ก็สร้างบ้านเป็นกระต๊อบ หลังคามุงจาก พ่อและพี่ชายออกทะเล ได้ฉลาม ปลาอินทรีย์ ปลาดุกทะเล เอากลับบ้านแทบไม่ไหว ส่วนยายกับแม่ช่วยกันทำปลาเค็มไว้ขาย
ผ่านไปหลายปีจึงมีเหมืองแร่เข้ามา
แรกเริ่มเป็นเหมืองอัดฉีดขุดแร่ตามผิวดิน ต่อมาเปิดสัมปทานเหมืองเรือขุดดูดแร่จากในทะเล ซึ่งล้วนเป็นกิจการบริษัทขนาดใหญ่ หลังจากนั้นจึงเริ่มมีเรือตักแร่(ชาวบ้านเรียก แพงม) มีลักษณะเป็นแพ หรือเรือขนาดเล็ก แล้วใช้คนดำน้ำลงไปตักแร่ขึ้นมา ช่วงนี้เองที่เหล่านักแสวงหาแทบทุกจังหวัดของเมืองไทยต่างเข้ามาแสดงตัวเป็นเจ้าของกิจการขนาดเล็ก
