ใบหน้าของมอแกลน

   หน้านี้เป็นช่วงทุเรียน มังคุด แต่ทุเรียนบ้านหล่นเสียเกือบหมด มังคุดก็เขียวเต่งอยู่บนต้นสองสามลูก  ลูกค้าจำต้องตรวจสอบช่วงเวลามาเยี่ยมเยือนสวนมอแกลน

   ความรู้สึกรักใคร่เพื่อนมนุษย์ปรากฏตลอดถ้อยคำสนทนา “บางทีลุงทำกระป๋องติดราคาไว้ ใครจะเอาอะไรหยิบไป สองสามวันลงมาเก็บที ผลไม้นี่ก็ไม่เก็บแค่เอาผ้าคลุมไว้” เมื่อถามว่าไม่กลัวหายหรือ “เขาไม่เอาหรอก ลุงคนใจดี บางครั้งเขาไม่มีตังค์ลุงก็ให้ไปกิน คนพังงาลูกหลานลุงทั้งนั้น”

   ลูกหลานของมอแกลนไม่ใช่แค่ชนชายฝั่งทะเลอันดามันที่ถูกเรียกขานว่า มอแกน หรือ มอแกลน หรือ อุรักลาโว้ย  หากมนุษย์ทุกคนต่างเป็นพี่น้องกัน ตามความเชื่อของมอแกลนที่สืบทอดมาจากครั้งบรรพกาล

    คำ ‘มอแกลน’ ในความหมายของลุงคล่องจึงไม่มีรอยร้าวจากการถูกเลือกปฏิบัติข้อหา ‘ชนกลุ่มน้อย’ หรือ ‘ชาวเล’

    “ลุงภูมิใจแล้วกับมอแกลน ลุงไม่ภูมิใจจะไม่เรียนภาษามอแกลน จะไม่หัดร้องเพลงมอแกลน...ลุงจะไม่ทิ้งภาษามอแกลนของพ่อเฒ่าพ่อทวด ลุงเจอมอแกลนที่ตลาดก็พูดภาษามอแกลน ลุงไม่อาย ใครอายก็ช่าง”