6. ถ้อยคำสำนวนในสมัยสุโขทัย (ตอนที่ 1)  (ผู้ช่วยศาสตราจารย์ชวนพิศ อิฐรัตน์)          ศิลาจารึกพ่อขุนรามคำแหงเป็นศิลาจารึกหลักแรกที่ใช้ตัวอักษรไทย       ซึ่งมีลักษณะเป็นแท่นหินรูปสี่เหลี่ยม ยอดกลมมน เป็นหินชนวนสีเขียว มีจารึกทั้ง 4 ด้าน พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวได้ทรงอ่านจารึกได้เป็นคนแรกในปี พ.ศ. 2379 และมีคณะนักปราชญ์ราชบัณฑิต ในความควบคุมของสมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาปวเรศวริยาลงกรณ์ ทรงเป็นแม่กอง คัดอักษรจากศิลาจารึก        คำลักษณะนามใช้กับคำนามต่าง ๆ ได้มากกว่าปัจจุบัน  ได้แก่ คำว่า คน ดวง ตน พระองค์ สิ่ง อัน ซึ่งคำเหล่านี้ในบางคำ ยังคงใช้ในความหมายเดียวกับปัจจุบัน มีคำเพียงไม่กี่คำที่ใช้แตกต่างไปจากปัจจุบัน เช่นคำว่า   "คน"   ซึ่งในปัจจุบันใช้เป็นคำ ลักษณะนามของ "มนุษย์สามัญทั่วไป" เท่านั้น แต่ในสมัยสุโขทัยใช้เป็นคำลักษณะนามที่ใช้กับบุคคลทุกระดับตั้งแต่ชั้นเจ้านาย บุคคลศักดิ์สิทธิ์ หรือ สิ่งศักดิ์สิทธิ์ลงมาจนกระทั่งถึงคนธรรมดาสามัญ คำลักษณะนามที่มีใช้เฉพาะ ในสมัยสุโขทัย เช่น คำว่า ขอก มีความหมายว่า เขต แดน ริม ขอบ ส่วนในปัจจุบันไม่มีใช้ตามลำพัง แต่จะปรากฏเป็นส่วนหนึ่ง ของคำซ้อนว่า บ้านนอกขอกนา < back >