คำสรรพนาม (pronouns)

คือคำที่ใช้แทนคำนามหรือข้อความที่กล่าวถึงมาแล้ว หรือที่กำลังจะกล่าวถึงต่อไป เพื่อหลีกเลี่ยงการกล่าวซ้ำ

2.1 ประเภทของคำสรรพนาม คำสรรพนามแบ่งได้เป็น 8 ประเภทใหญ่ ๆ คือ

2.1.1 คำสรรพนามบุคคล (personal pronouns) ได้แก่ I, me; we, us; you, you; he, him; she, her; it, it; they, them

2.1.2 คำสรรพนามแสดงความเป็นเจ้าของ (possessive pronouns) ได้แก่ mine, yours, his, hers, its, theirs, ours

2.1.3 คำสรรพนามที่ใช้เมื่อประธานกับกรรมของประโยคเป็นสิ่งเดียวกันหรือคนเดียวกัน (reflexive pronouns) ได้แก่ myself, yourself, yourselves, himself, herself, ourselves, itself, themselves

2.1.4 คำสรรพนามที่ใช้ชี้เฉพาะสิ่งใดสิ่งหนึ่ง (demonstrative pronouns) ได้แก่ this, that, these, those

2.1.5 คำสรรพนามที่ไม่ชี้เฉพาะ (indefinite pronouns) เช่น some, all, another, others, any, something, everything, anything, someone, anyone, nobody

2.1.6 คำสรรพนามที่ใช้ในการตั้งคำถาม (interrogative pronouns) เช่น who, whose, what, which

2.1.7 คำสรรพนามที่ใช้เมื่อต้องการขยายคำนามโดยเชื่อมประโยคย่อยเข้ากับคำนามนั้น ๆ (relative pronouns) ได้แก่ who, whom, whose, which และ that

2.1.8 คำสรรพนามที่ใช้เพื่อแสดงว่าบุคคลหรือสิ่งที่กล่าวถึงนั้นกระทำสิ่งเดียวกันต่อกัน มีความรู้สึกเหมือนกันต่อกัน (reciprocal pronouns) เช่น each other, one another

2.2 ตำแหน่งของคำสรรพนามในประโยค

คำสรรพนามสามารถอยู่ในตำแหน่งต่าง ๆ เช่นเดียวกับคำนาม ยกเว้น ตำแหน่งส่วนเสริมกรรม ดังตัวอย่างต่อไปนี้

2.2.1 ตำแหน่งประธาน

He is president of the company.

2.2.2 ตำแหน่งกรรมตรง

We love them very much.

2.2.3 ตำแหน่งกรรมรอง

The boss gave her a watch.

2.2.4 ตำแหน่งกรรมของบุพบท

Peter talked to us about the job.

2.2.5 ตำแหน่งส่วนเสริมประธาน

A: Who is it?

B: It’s me.