ประโยค (Sentences)

1. ส่วนประกอบของประโยค

โดยทั่วไป ประโยค (sentences) ประกอบด้วยคำตั้งแต่ 2 คำขึ้นไป ที่มีทั้งภาคประธาน (subject) และภาคแสดง (predicate)

ตัวอย่าง

ภาคประธาน (subject)	ภาคแสดง (predicate)
1. Birds	fly.
2. John	is writing a letter.
3. The sun	is shining.
4. That tall girl	looks beautiful.
5. Swimming	is a good exercise.
6. To forgive	is a noble thing.
7. What she wants to do	is to play the piano.

1.1 ภาคประธาน

ภาคประธานคือส่วนที่ได้รับการกล่าวถึง ภาคประธานอาจประกอบด้วย

1.1.1 คำนามเพียงคำเดียว เช่น

Birds fly.

John is writing a letter.

1.1.2 คำกำกับนามกับคำนาม เช่น

The sun is shining.

1.1.3 คำกำกับนาม ส่วนขยายนาม และคำนาม เช่น

The tall girl looks beautiful.

1.1.4 คำหรือข้อความอื่น ๆ เช่น

Swimming is a good exercise.

To forgive is a noble thing.

What she wants to do is to play the piano.

1.2 ภาคแสดง

ภาคแสดงคือส่วนที่บอกให้ทราบว่าประธานทำอะไร หรือเกิดอะไรขึ้นกับประธาน ภาคแสดงจะต้องประกอบด้วยคำกริยาอย่างน้อย 1 คำ เช่น

Birds fly.

John walked.

ภาคแสดงอาจประกอบด้วยคำกริยาที่เป็นกริยาที่ไม่ต้องการกรรม (intransitive verb) หรือกริยาที่ต้องการกรรม (transitive verb) ดังรายละเอียดต่อไปนี้

1.2.1 ภาคแสดงที่มีคำกริยาเป็นกริยาที่ไม่ต้องการกรรม (intransitive verb)

1) ประโยคที่ภาคแสดงมีคำกริยาที่ไม่ต้องการกรรม ก็ไม่ต้องมีกรรมมารองรับ เช่น

The baby cried.

Henry ran.

2) คำกริยาที่ไม่ต้องการกรรมบางคำ เช่น live, go, etc. จะต้องมีส่วนเสริม จึงจะได้ใจความสมบูรณ์ เช่น

· My parents live in Udon Thani.

(live เป็น intransitive verb ส่วน in Udon Thani เป็นส่วนเสริม บอกให้ทราบว่าอยู่ที่ไหน)

· The students went home.

(went เป็น intransitive verb ส่วน home เป็นส่วนเสริม บอกให้ทราบว่าไปที่ใด)

1.2.2 ภาคแสดงที่มีคำกริยาเป็นกริยาที่ต้องการกรรม (transitive verb)

1) ประโยคที่ภาคแสดงมีคำกริยาที่ต้องการกรรม จะต้องมีกรรมมารองรับ เช่น

· He ate an apple.

(ate เป็น transitive verb และ an apple เป็นกรรม)

· Peter finished his work.

(finished เป็น transitive verb และ his work เป็นกรรม)

2) คำกริยาที่ต้องการกรรมบางคำ เช่น give, pay, bring, etc. มักจะต้องมีทั้งกรรมตรงและกรรมรอง กรรมตรงคือส่วนที่ได้รับผลกระทบโดยตรงจากการกระทำ ส่วนกรรมรองคือส่วนที่ได้รับผลทางอ้อมจากการกระทำ เช่น

· Ann gave her daughter a watch.

(gave เป็น transitive verb ส่วน a watch เป็นกรรมตรง และ her daughter เป็นกรรมรอง)

· The manager paid John a huge salary..

(paid เป็น transitive verb ส่วน a huge salary เป็นกรรมตรง และ John เป็นกรรมรอง)

3) คำกริยาที่ต้องการกรรมบางคำ เช่น paint, make, call, choose, etc. อาจจะมีส่วนเสริมกรรม เช่น

· Peter painted his room pink.

(painted เป็น transitive verb ส่วน his bedroom เป็นกรรม และ pink เป็นส่วนเสริมกรรม ในที่นี้ บอกให้ทราบว่า ทาห้องเป็นสีอะไร)

· Ann called her baby Susie.

(called เป็น transitive verb ส่วน her baby เป็นกรรม และ Susie เป็นส่วนเสริมกรรม ในที่นี้บอกให้ทราบว่า ตั้งชื่อลูกสาวว่าอะไร)

4) คำกริยาที่ต้องการกรรมบางคำ เช่น put, place, hang, etc. มักจะต้องมีกริยาวิเศษณ์ตามมา เช่น

· Peter put his coat in his room.

(put เป็น transitive verb ส่วน his coat เป็นกรรม และ in his room เป็นกริยาวิเศษณ์)

· We placed our belongings on the table.

(placed เป็น transitive verb ส่วน our belongings เป็นกรรม และ on the table เป็นกริยาวิเศษณ์)

1.2.3 ภาคแสดงที่มีคำกริยาเป็นกริยาเชื่อม (linking verb)

1) ประโยคที่ภาคแสดงมีคำกริยาเป็นกริยาเชื่อม จะต้องมีส่วนเสริมประธาน ซึ่งจะเป็นคำนามหรือคำคุณศัพท์ก็ได้ เช่น

· John became a doctor.

(became เป็นกริยาเชื่อม และ a doctor เป็นคำนามที่เป็นส่วนเสริมประธาน)

· Peter feels tired.

(feels เป็นกริยาเชื่อม และ tired เป็นคำคุณศัพท์ที่เป็นส่วนเสริมประธาน)

2) คำกริยาเชื่อมบางคำ เช่น BE บางครั้งอาจต้องมีส่วนเสริมที่เป็นกริยาวิเศษณ์อยู่ด้วย

· The workers are over there.

(are เป็นกริยาเชื่อม และ over there เป็นคำกริยาวิเศษณ์ที่เป็นส่วนเสริมประธาน บอกให้ทราบว่าคนงานอยู่ที่ไหน)

· Henry is upstairs.

(is เป็นกริยาเชื่อม และ upstairs เป็นคำกริยาวิเศษณ์ที่เป็นส่วนเสริมประธาน บอกให้ทราบว่า Henry อยู่ที่ไหน)

2. ประเภทของประโยค

ในแง่ของรูปแบบ (form) ประโยคแบ่งออกเป็น 4 ประเภทใหญ่ ๆ คือ

· ประโยคบอกเล่า (declarative sentences) คือประโยคที่ใช้ในการให้ข้อมูล

· ประโยคคำถาม (interrogative sentences) คือประโยคที่ใช้ในการขอข้อมูล

· ประโยคคำสั่ง (imperative sentences) คือประโยคที่ใช้ในการสั่งการ

· ประโยคอุทาน (exclamatory sentences) คือประโยคที่ใช้ในการแสดงอารมณ์หรือความรู้สึก

ในแง่ของการใช้ภาษา ประโยคแต่ละประเภทอาจใช้เพื่อวัตถุประสงค์อื่นได้ด้วย เช่น

· ใช้ประโยคบอกเล่าในการขอข้อมูล เช่น I’d like to know all the details.

· ใช้ประโยคคำถามในการขอร้อง เช่น Can you pass the salt, please?

· ใช้ประโยคคำสั่งในการอวยพร เช่น Have a nice vacation!

2.1 ประโยคบอกเล่า (declarative sentences)

คือประโยคที่ใช้ในการให้ข้อมูล ในประโยคบอกเล่า มีการลำดับคำตามปกติ (normal word order) กล่าวคือ ประธานจะอยู่ก่อนกริยา ดังตัวอย่างต่อไปนี้

Summer is one of the four seasons of the year. It comes between spring and autumn, and it is the warmest time of the year. In the Northern Hemisphere, summer begins about June 22 and ends about September 23. In the Southern Hemisphere, the seasons are reversed. Summer there begins about December 22 and ends about March 21.

(Source: Disney’’s My First Encyclopedia (Vol. 21) Danbury, Connecticut: Groller Enterprise, Inc., 1981, p.8.)

ประโยคบอกเล่าอาจเปลี่ยนเป็นประโยคปฏิเสธ (negative declarative sentences) ได้ดังนี้

1) ถ้าประโยคบอกเล่ามีกริยาช่วย (will, would, shall, should, may, might, ought to, can, could, must, dare, need, is, am, are was, were, have, has, had) ให้เติม not หลังกริยาช่วยตัวแรก เช่น

· Pim will leave for Hong Kong tomorrow.

Pim will not leave for Hong Kong tomorrow.

· I might be going to the party.

I might not be going to the party.

· The baby is crying.

The baby is not crying.

· We have finished our assignment.

We have not finished our assignment.

2) ถ้าประโยคบอกเล่าไม่มีกริยาช่วย แต่มี BE เป็นกริยาแท้ ให้เติม not หลัง BE (is, am are, was, were) ได้

· I am an engineer.

I am not an engineer.

· Tim is a generous person.

Tim is not a generous person.

· These are Tom’s children.

These aren’t Tom’s children.

3) ถ้าประโยคบอกเล่าไม่มีกริยาช่วยและไม่มี BE (is, am are, was, were) ต้องใช้ do, does หรือ did กับ not แล้วเปลี่ยนกริยาแท้ให้อยู่รูปที่ยังไม่ผัน (base form)

หลักในการใช้ do/does/did คือ

1. ในกรณีที่ประโยคเป็น past simple tense ให้ใช้ did

2. ในกรณีที่ประโยคเป็น present simple tense ให้ใช้ does กับประธานที่เป็นเอกพจน์บุรุษที่ 3 และใช้ do กับประธานที่เป็นพหูพจน์และกับ I และ you

ตัวอย่าง

· Peter went to visit his mother in Los Angeles.

Peter did not go to visit his mother in Los Angeles.

· Henry likes vegetables.

Henry does not like vegetables.

· The guests at the hotel like the service.

The guests at the hotel do not like the service.

2.2 ประโยคคำถาม (interrogative sentences)

คือประโยคที่ใช้ในการขอข้อมูล ในประโยคคำถาม กริยาแท้ที่เป็นรูปต่าง ๆ ของ BE และกริยาช่วยจะอยู่หน้าประธาน ท้ายประโยคจะมีเครื่องหมายคำถาม

ประโยคคำถามมีหลายประเภท อาทิ

· Yes/No questions เช่น Do you live in Bangkok?

· Wh-questions เช่น Where do you work?

· Negative questions เช่น Aren’t you a secretary?

· Tag questions เช่น You can swim, can’t you?

· Alternative questions เช่น Would you like chocolate, vanilla, or strawberry ice cream?

2.2.1 Yes/No questions คือประโยคคำถามที่ผู้ถามคาดหวังให้ผู้ตอบตอบรับหรือตอบปฏิเสธ เช่น

· Can you swim?

Yes, I can. หรือ No, I can’t.

· Has Peter left?

Yes, he has. หรือ No, he hasn’t.

เพื่อให้ผู้เรียนสามารถเข้าใจหลักการตั้งคำถามแบบ Yes/No questions ได้ง่ายขึ้น ในที่นี้จะขอใช้ตัวอย่างการเทียบกับประโยคบอกเล่าเป็นหลัก เพื่อให้ทราบความแตกต่างระหว่างตำแหน่งของคำกริยาในประโยคบอกเล่าและประโยคคำถาม ดังนี้

1) กรณีที่ใช้กริยาช่วย ประโยคคำถามจะวางกริยาช่วยไว้หน้าประธานของประโยค และใส่เครื่องหมายคำถามท้ายประโยค เช่น

· The children can swim.

Can the children swim?

· The students have finished their homework.

Have the students finished their homework?

· Mrs. Brown is teaching English at the moment.

Is Mrs. Brown teaching English at the moment?

2) กรณีที่ไม่ใช้กริยาช่วย แต่ใช้กริยา BE เป็นกริยาแท้ (is, am are, was, were) ประโยคคำถามจะวางกริยา BE ไว้หน้าประธานของประโยค และใส่เครื่องหมายคำถามท้ายประโยค เช่น

· That man is a government official.

Is that man a government official?

· These people are students at Sukhothai Thammathirat Open University.

Are these people students at Sukhothai Thammathirat Open University?

3) กรณีที่ไม่ใช้กริยาช่วยและกริยา BE แต่ใช้กริยาแท้อื่น ๆ ประโยคคำถามจะใช้กริยาช่วย do, does หรือ did วางไว้หน้าประธานของประโยค และวางกริยาแท้ในรูปที่ไม่ผัน (base form) ไว้หลังประธานของประโยค โดยใส่เครื่องหมายคำถามท้ายประโยค เช่น

· These workers work six days a week.

Do these workers work six days a week?

· Henry writes to his girlfriend twice a week.

Does Henry write to his girlfriend twice a week?

· The students took the test yesterday.

Did the students take the test yesterday?

2.2.2 Wh-questions คือคำถามที่ต้องการข้อมูลบางอย่างที่ไม่ใช่คำตอบ Yes หรือ No คำถามแบบ wh-questions จะขึ้นต้น wh-words (question words) ซึ่งได้แก่ who, whom, whose, what, which, when, where, why และ how การจะเลือกใช้คำใดนั้น ขึ้นอยู่กับข้อมูลที่ต้องการได้รับ เช่น บุคคล (ใช้ who, whom, whose) สิ่งของ (ใช้ what) เวลา (ใช้ when) สถานที่ (ใช้ where) เหตุผล (ใช้ why) วิธีการ (ใช้ how) ระยะทาง (ใช้ how far) หรือระยะเวลา (ใช้ how long) เป็นต้น

· What are the main attractions in Bangkok?

I’d say the Grand Palace, the Temple of the Emerald Buddha, the Marble Temple, and many others.

· Which temple do you usually visit?

I usually visit the Temple of the Emerald Buddha, or Wat Phra Kaew in Thai.

เพื่อให้ง่ายต่อความเข้าใจเกี่ยวกับการตั้งประโยคคำถามแบบ wh-questions บางกรณีจะขอใช้ตัวอย่างประโยคคำถามแบบ Yes/No questions และการตอบด้วยประโยค

บอกเล่าเพื่อเปรียบเทียบกัน โดยวิธีการตั้งคำถามแบบ wh-questions มีหลักการดังต่อไปนี้

1) กรณีที่ wh-word ไม่ได้เป็นประธานหรือส่วนขยายประธานของประโยค จะวาง wh-word ไว้ต้นประโยค ส่วนตำแหน่งและรูปของกริยาของประโยคจะเป็นไปตามหลักเกณฑ์เดียวกับ yes/no questions เช่น

· Did Susan meet Gary?

Where did Susan meet Gary?

Susan met Gary at the conference.

· Are Mr. and Mrs. White leaving?

When are Mr. and Mrs. White leaving?

Mr. and Mrs. White are leaving tomorrow.

· Does John love Mary?

Whom does John love?

John loves Mary.

· Have they lived in Bangkok?

Where have they lived?

They have lived in Bangkok.

2) กรณีที่ wh-word เป็นประธานหรือส่วนขยายประธานของประโยค จะวาง wh-word ไว้ต้นประโยค และเรียงรูปประโยคแบบเดียวกับประโยคบอกเล่า กล่าวคือ ให้ประธานของประโยคอยู่หน้ากริยา เช่น

· Did Jack come to see Susan?

Who came to see Susan?

Jack came to see Susan.

· Is Peter’s school famous for sports?

Whose school is famous for sports?

Peter’s school is famous for sports.

· Is John in Bangkok?

Who is in Bangkok?

John is in Bangkok.

2.2.3 Negative questions คือประโยคคำถามปฏิเสธ ซึ่งขึ้นต้นประโยคด้วยกริยารูปปฏิเสธ และใช้โครงสร้างประโยคของประโยคคำถามแบบ yes/no questions มักใช้ในการถามเชิงแสดงความประหลาดใจว่ามิได้เป็นเช่นนั้นหรือ การตอบรับหรือตอบปฏิเสธจะขึ้นอยู่กับข้อเท็จจริง มักใช้การตอบแบบย่อ เช่น

· Can’t you eat spicy food?

Yes, I can. (กรณีที่ทานอาหารเผ็ดได้)

No, I can’t. (กรณีที่ทานอาหารเผ็ดไม่ได้)

· Don’t you enjoy your work?

Yes, I do. (กรณีที่สนุกกับงาน)

No, I don’t. (กรณีที่ไม่สนุกกับงาน)

· Won’t you be leaving for Australia next month?

Yes, I will. (กรณีที่จะไปออสเตรเลียเดือนหน้า)

No, I won’t. (กรณีที่จะไม่ไปออสเตรเลียเดือนหน้า)

· Aren’t you a student at Sukhothai Thammathirat Open University?

Yes, I am. (กรณีที่เป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช)

No, I’m not. (กรณีที่ไม่เป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช)

2.2.4 Tag questions คือคำถามที่มี 2 ส่วนคือ ส่วนหน้าและส่วนสร้อย มักใช้ในกรณีที่ผู้ถามคาดเดาว่าน่าจะเป็นดังที่ระบุไว้ในส่วนหน้า แต่ถามเพื่อขอคำยืนยันให้แน่ใจ หรือใช้ในการตั้งข้อสังเกต

การตั้งประโยคคำถามแบบ tag questions มีหลักดังนี้

1) กรณีที่ส่วนหน้าเป็นประโยคบอกเล่า ส่วนสร้อยจะเป็นปฏิเสธ โดยใช้คำกริยาแท้ (เฉพาะกรณีที่เป็นกริยา BE, DO, HAVE) หรือคำกริยาช่วยในรูปปฏิเสธ ตามด้วยคำสรรพนามที่ใช้แทนประธานของประโยคในส่วนหน้า แล้วลงท้ายด้วยเครื่องหมายคำถาม

ตัวอย่าง

You are a doctor at Siriraj Hospital, aren’t you?

You have enough money to buy a new car, haven’t you?

The students did their homework, didn’t they?

You went to John’s birthday party last night, didn’t you?

Tony has arrived in Bangkok, hasn’t he?

They work at Sukhothai Thammathirat Open University, don’t they?

Laura likes to go shopping at the Emporium, doesn’t she?

It’s a beautiful day, isn’t it?

2) กรณีที่ส่วนหน้าเป็นประโยคปฏิเสธ ส่วนสร้อยจะเป็นบอกเล่า โดยใช้คำกริยาแท้ (เฉพาะกรณีที่เป็นกริยา BE, DO, HAVE) หรือคำกริยาช่วย ตามด้วยคำสรรพนามที่ใช้แทนประธานของประโยคในส่วนหน้า แล้วลงท้ายด้วยเครื่องหมายคำถาม

ตัวอย่าง

John isn’t an engineer, is he?

You were not working when I called you last night, were you?

Alana didn’t finish her assignment in time, did she?

You haven’t been to Koh Chang, have you?

We shouldn’t miss Dr. Hall’s presentation, should we?

การตอบรับหรือตอบปฏิเสธ มักใช้การตอบแบบย่อ และจะใช้หลักการเดียวกับการตอบคำถามปฏิเสธ กล่าวคือ ตอบตามข้อเท็จจริง ไม่ว่าส่วนหน้าของประโยคคำถามจะเป็นบอกเล่าหรือปฏิเสธ

· ถ้าใช่ ก็ตอบรับโดยใช้ yes ตามด้วยส่วนตอบรับที่มีประธานและกริยา

· ถ้าไม่ใช่ ก็ตอบปฏิเสธโดยใช้ no ตามด้วยส่วนตอบปฏิเสธที่มีประธานและกริยาปฏิเสธ

ตัวอย่าง

Alana finished her assignment in time, didn’t she? หรือ

Alana didn’t finish her assignment in time, did she?

Yes, she did. (กรณีที่ Alana ทำงานที่ได้รับมอบหมายเสร็จในเวลาที่กำหนด)

No, she didn’t. (กรณีที่ Alana ทำงานที่ได้รับมอบหมายไม่เสร็จในเวลาที่กำหนด)

2.2.5 Alternative questions คือคำถามที่ให้ข้อมูลเพื่อให้ผู้ตอบเลือกตอบอย่างใดอย่างหนึ่ง อาจใช้โครงสร้างประโยคคำถามแบบ yes/no questions หรือ wh-questions ซึ่งคำตอบจะไม่ใช่เพียง yes หรือ no แต่จะระบุสิ่งที่เลือกด้วย เช่น

· Would you like coffee, tea, or chocolate milk?

I’d like chocolate milk, please.

· What would you like – coffee, tea, or chocolate milk?

I’d like tea, please.

2.3 ประโยคคำสั่ง (imperative sentences)

คือประโยคที่ใช้ในการสั่งการ ประโยคคำสั่ง มักเริ่มต้นด้วยคำกริยาที่ยังไม่ผัน (base form) ไม่มีประธานปรากฏ เพราะเป็นที่เข้าใจกันแล้วว่า ประธานคือ you (ไม่ว่าจะเป็น

คน ๆ เดียว หรือหลายคน) จึงละไว้ในฐานที่เข้าใจ เช่น

Come here.

Be quiet.

Stand in line and have your tickets ready.

Turn left and then take the second turning on the right..

Add some lemon juice in your tea before serving.

ในบางกรณี จะมีการใช้สรรพนามบุรุษที่ 3 เพื่อระบุให้ชัดเจนว่า สั่งใคร เช่น

Somebody answer the question.

Those in the front row stand up.

ในบางกรณี จะมีการใช้สรรพนามบุรุษที่ 1 ตามหลัง Let เช่น

Let me think about it.

Let us sing a song.

ในกรณีที่ผู้พูดรู้สึกรำคาญ หรือต้องการตักเตือน หรือ มีการระบุชื่อเป็นรายบุคคล ประโยคคำสั่งจะมี you อยู่ด้วย เพื่อเป็นการเน้นย้ำ เช่น

You be quiet.

You behave yourself.

You mind your own business.

You sit here, Tim, and you sit over her, Susan.

ในการสั่งห้าม จะขึ้นต้นประโยคด้วย Do not หรือ Don’t เช่น

Do not enter this operation room without permission.

Don’t talk in class.

การปรับเปลี่ยนประโยคคำสั่งให้เป็นประโยคขอร้อง (requests) เพื่อให้ฟังดูนุ่มนวลมากขึ้น มีหลายวิธี เช่น

1) ขึ้นต้นหรือลงท้ายประโยคด้วยคำว่า please เช่น

Please turn on the light.

Turn on the light, please.

2) ใช้รูปประโยคคำถาม และคำประเภท can, could, will หรือ would โดยอาจมีหรือไม่มีคำว่า please อยู่ด้วยก็ได้ เช่น

Can / Could / Will / Would you (please) turn on the radio? หรือ

Can / Could / Will / Would you turn on the radio (please)?

2.4 ประโยคอุทาน (exclamatory sentences)

คือประโยคที่ใช้ในการแสดงอารมณ์หรือความรู้สึก เช่น ดีใจ เสียใจ ตกใจ ประหลาดใจ เป็นต้น ประโยคอุทานมักเริ่มต้นด้วย what หรือ how ตามด้วยส่วนที่เป็นจุดสนใจ แล้วตามด้วยประธานและกริยาตามลำดับ แล้วใส่เครื่องหมายอัศเจรีย์ (interjection) ท้ายประโยค เช่น

What a beautiful house it is!

What a wonderful daughter you have!

How lucky you are!

How hard you work!

จะเห็นได้ว่า

· ส่วนที่เป็นจุดสนใจ หลัง what จะอยู่ในรูป noun หรือ noun phrase

· ส่วนที่เป็นจุดสนใจ หลัง how จะอยู่ในรูป adjective หรือ adverb

ตัวอย่าง

What an adventure we had!

What lovely flowers these are!

What a wonderful job you’ve done!

How quickly the time passed!

How wonderful you look!

How อาจตามด้วยประโยคก็ได้ เช่น

How we laughed!

How the children behave!

ประโยคอุทานอาจอยู่ในรูปประโยคคำถามปฏิเสธก็ได้ เช่น

Aren’t you lucky! (=How lucky you are!)

Didn’t we laugh! (=How we laughed!)